No Fair Play Health Council of the Netherlands regarding ME?

(scroll down for English version)

Geen Fair Play van de Gezondheidsraad aangaande ME?

Voorzitter prof. dr. Van Gool en vicevoorzitter prof.dr. Severens van de Gezondheidsraad in gesprek met de Tweede Kamer commissie VWS op 15-6-2016.

Onderwerp is de toelichting op de samenstelling en de voorbereiding van de commissie ME, die en passant door de GR is omgedoopt tot commissie MECVS. Van het uur dat voor het overleg was gereserveerd, is ongeveer 12 minuten over deze commissie gesproken.

Van Gool spreekt nadrukkelijk over “deze problematiek” en niet over een ziekte. Daarmee geeft hij een voorschot op de uitkomst van de commissie.

Er is iets wat ik niet kan rijmen als ik luister naar de uitspraak van de voorzitter van de Gezondheidsraad. Hij geeft aan dat het rapport van het IOM over ME van onvoldoende kwaliteit is. Sinds het verschijnen van het rapport zijn er volgens hem duizend nieuwe onderzoeken verschenen over deze problematiek. Er zal een relevante selectie moeten worden gemaakt (welke criteria hanteert de raad daarbij?) Hij zegt dat het IOM minder zorgvuldig omgaat met belangen(conflicten) van leden. Hij geeft aan dat men er een zetel kan kopen. Hij maakt een opmerking dat het IOM een ander verdienmodel hanteert dan “wij doen”. Zowel hij als professor Severens, de vicevoorzitter, grinniken hierover.

Deze opmerking roept bij mij de indruk op dat we de rapporten en adviezen van het IOM niet serieus kunnen nemen.
Op de site van de Gezondheidsraad staat over samenwerking: “De Gezondheidsraad onderhoudt nauwe contacten met het Amerikaanse Institute Of Medicine.” https://www.gezondheidsraad.nl/nl/node/3971/samenwerking

Dan gaat er bij mij toch iets knarsen. Waarom onderhoudt de Gezondheidsraad gezien het voorgaande nauwe contacten met het IOM? Wat is de reden dat dit zo nadrukkelijk wordt vermeld op de website als er minder waarde aan de rapporten en adviezen moet worden gehecht?
Is het wel waar wat er op de website staat? Worden er nauwe contacten met het IOM onderhouden? Of is dit windowdressing?

Nog anders bezien: wat is de reden dat het IOM ten overstaan van de kamerleden door de voorzitter van de Gezondheidsraad in diskrediet wordt gebracht? Kwam het rapport over ME misschien niet zo gelegen?

Detail: Severens is mede-auteur (in zijn Nijmeegse tijd) van een onderzoek naar de kosteneffectiviteit van de behandeling van CVS door middel van cognitieve gedragstherapie en graded excercise therapy waar ook Bleijenberg bij betrokken was.

Het maakt op mij de indruk dat het presidium van de Gezondheidsraad niet bekend is met het begrip fair play.

https://www.youtube.com/watch?v=P7mVjlO7onc&feature=em-upload_owner#action=share

 

 

No Fair Play Health Council of the Netherlands regarding ME?

The president prof.dr. Van Gool of the Health Council of the Netherlands and the vicepresident prof. dr. Severens informed  Members of Parliament on june 15, 2016 about the installation of the advisory committee on ME.

Van Gool calls ME an “issue” and he does not use the word disease. Doing so, he gives us an impression of the outcome of this committee even before the actual start.

The president of the Health Council of the Netherlands claims that the IOM report on ME is of insufficient quality. “We need to add quality” Since the presentation of this report, thousand new studies have been published en we need to select the relevant ones. (we don’t know which criteria the Council wil use) He mentions the fact(?) that membership of IOM can be bought and that there is less scrutiny towards conflict of interest. He states that IOM has another businessmodel (in Dutch: verdienmodel) (Van Gool and Severens chuckle).

The way they put this, one would get the impression that we cannot trust the advices and reports produced by the IOM.

On the website of the Health Council of The Netherlands however, we can find the statement: “The Council  furthermore maintains close ties with the American Institute Of Medicine.”  https://www.gezondheidsraad.nl/en/about-us/cooperation

Combining these two facts, I get utterly confused. Why does the Health Council maintain close ties with the IOM then? What is the reason they mention these close ties with emphasis when we cannot take IOM reports seriously?

Is it true that they maintain close ties? Or is this some kind of windowdressing?
From another angle: what is the reason the presidium of the Health Council feels the need to discredit the IOM? Was the IOM report on Myalgic Encephalomyelitis perhaps incovenient to them?
detail: Severens, the vicepresident,  is co-author of a reseach on cost-effectiviness of chronic fatigue treatment using CBT and GET. He did this together with Bleijenberg et.al.

 

All in all I get the impression that te Health Council of the Netherlands is not familiar with the expression “Fair Play”.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=P7mVjlO7onc&feature=em-upload_owner#action=share

Advertenties

ME in Nederland

De Nederlandse medische wereld komt maar niet los van de idee dat ME (myalgische encefalomyelitis), een ziekte die zich kenmerkt door snel optredende en extreme uitputting in combinatie met een complex van andere symptomen, een psychosomatische of biopsychosociale aandoening zou zijn. Men spreekt van somatisatie. Een dergelijke benadering is het ergste wat iemand met ME kan overkomen. Het is een volkomen ontkenning van de werkelijke situatie en gekmakend.

Het lijkt erop dat problematiek tot psychisch wordt verklaard op het moment dat men geen fysieke oorzaak kan vinden. In het buitenland zijn sterke aanwijzingen gevonden dat er bij ME sprake is van een fysieke ziekte en toch blijft in Nederland het beeld van psychosomatische klachten en somatisatie de boventoon voeren.

Hoelang is het geleden dat autisme werd verklaard op basis van het feit dat de moeder een koelkastmoeder zou zijn die geen binding tot stand bracht met haar kind? Hoelang is het geleden dat een maagzweer het gevolg was van stress en niet, zoals naderhand bleek, het gevolg van een bacterie?

Het feit dat in Nederland vooral psychologen onderzoek naar ME en CVS hebben gedaan, vormt een bias, een vertekenende factor. Er wordt bij voorbaat gedacht aan de psychische beïnvloedbaarheid van de klachten. Vervolgens wordt er een wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd waarbij de groep die geselecteerd wordt niet meer representatief is voor de gehele populatie. In het belang van eenduidige conclusies moeten verstorende factoren (confounders) worden uitgesloten. Dat betekent per definitie dat mensen met bijkomende klachten vaak worden uitgesloten. En dat is nu juist de groep bij wie er sprake is van ME. Die aandoening wordt gekenmerkt door een complex van gelijktijdig optredende klachten. De groep die wel in het onderzoek wordt betrokken heeft meestal geen ME. Op basis van dat vertekende onderzoek worden vervolgens conclusies getrokken voor de hele groep mensen “met chronische vermoeidheid”. Voor mensen met ME is dat dus onterecht!

Onder andere in de VS en Noorwegen heeft men expliciete wetenschappelijke aanwijzingen gevonden dat er bij mensen met ME sprake is van een fysieke aandoening waarbij het (neuro) immuunsysteem ernstig is ontregeld. De standaard reactie is aantonen dat het onderzoek niet deugt.

In Nederland zijn er aanwijzingen dat bij een aantal psychiatrische beelden , bv bipolariteit, juist sprake is van een (somatische) immunologische oorzaak (Drexhage cs, Rotterdam). De omgekeerde onderzoeksrichting ten opzichte van somatisatie. Daar valt wat uit te leren!

De aandoening ME zal niet herstellen met de goedwillende aandacht van een psycholoog in de vorm van cognitieve gedragstherapie of met graded exercisetherapie. Een acute blindedarmontsteking verdwijnt ook niet door er begripvol mee te praten.

De problematiek van mensen met vermoeidheidsklachten kan niet langer op één hoop worden gegooid. Er zijn mensen bij wie de cognitieve gedragstherapie wel zal helpen omdat zij geen ME hebben en er zijn mensen bij wie een zuiver somatische aanpak vereist is omdat zij een ziekte hebben die expliciet fysiek van aard is, namelijk ME.

Het begint er dus mee dat er onderscheid gemaakt wordt tussen ME patiënten en mensen met vermoeidheidsklachten die een andere achtergrond hebben

Vervolgens is er gericht onderzoek bij deze doelgroep nodig.

Het feit dat er nog geen passende medicamenteuze behandeling beschikbaar is, betekent niet dat de ziekte er niet is. Veel meer onderzoek in die richting is dus hard nodig.

Tenslotte is het heel hard nodig bij deze groep te stoppen met de benadering die uitgaat van somatisatie. De schade die op die manier wordt aangebracht is vele malen ernstiger dan het geven van valse hoop zoals genoemd wordt bij het commentaar door de SOLK vertegenwoordigers op het onderzoek naar het effect van rituximab.

Not-a-bedtime-story for ME…

 

Are you tired? Not just tired tired, but exhausted?  And that every day? And is your condition getting worse? Then this is your not-a-bedtime-story.

Never before I read a book that was a page turner to such an extent that I really couldn’t stop reading. And this concerned all three books of the trilogy.  Later on, I bought the blue rays that were based upon these books, in the original Swedish version off course, with subtitles.  Again I was highly fascinated by the intrigues and by the willingness of some to offer other people’s lives and health just to reach their goals.  I’m talking about the Millennium Trilogy. Mind you: if you are going to read the rest of this story, you will encounter some spoilers!

Thinking about this story I had the impression things like this do not happen in real life.  But then it made me reconsider what happened, and still happens, around a certain disease. Those events are even more horrifying. Let me take you along the path of my thoughts and check out the parallels I noticed.

The Millennium Trilogy is a fictional story about a secret group of the Swedish secret service. Could anything be more secret than that? The members of this group  decide to hide a spy, who deflected. They are convinced he will be useful for their cause. But then they realise there is a problem. Nobody is allowed to know about him. That is really a serious problem! So the first thing they do, is rename the problem. Give him another identity an another image.

Our real life case.

When somebody cannot work because he is ill, certain institutions have to pay him an allowance or a disability benefit because of this inability to work. In the case of the disease ME, Myalgic Encephalomyelitis,  it means that a lot of people have to be paid. As a consequence, the paying parties have a problem.

We have just learned what to do in case of a problem: we rename the problem!  And that is exactly what happened. They successfully managed to change the name and the image of the physical disease ME. The new name was Chronic Fatigue Syndrome. They also changed the diagnostic criteria into some vague criteria, that include other health problems, including psychiatric conditions. As a result this physical disease was altered into a mental illness. From now on, patients no longer suffered from a disease; instead they had false illness believes. And, off course, people with false illness believes no longer get disability benefits. So this part of the problem is solved.  But how did they get this far?

Let us return to the books:

One has to express a statement in a convincing way. In the books the special secret service group come up with an expert. The deflected spy physically abused his wife. As a consequence of his abuse she has a brain injury.  Their daughter, after years and years of ongoing abuse, attacks her father to protect her mother. She throws a kind of Molotov cocktail at him.

By use of an expert, a psychiatrist, the secret group succeed in court to shift the attention from the assault on the mother by the father to the supposed mental illness of the daughter. The psychiatrist makes up a number of observations and produces a false medical report to convince the court that the girl has a severe mental condition that needs treatment in the psychiatric hospital. And so it happens. The fact that the expert is a psychiatrist is useful in two ways. He has a respected expertise on this matter that will not be challenged easily and the fact that he is a doctor who does it all in benefit of his patient, places his actions and his statements  above any doubt or suspicion.

In our ME case this is, what I think, happened: the parties don’t want to pay the disability benefits. Hence, it is important  to prove that ME is not a physical disease but a mental condition that can be treated using rather simple interventions. And so we have not just one, but a whole group of psychiatrists. Even more convincing than only one in the book! These psychiatrists, these scholars, can’t be wrong, can they? When the therapy doesn’t work, it is due to the unwillingness of the patients to cooperate. These scientist are not only working for, at least in earlier times, respected universities, they also have a paid position in assurance companies. These psychiatrists,  put up a scientific research including more than 640 patients with the help of 5 million pounds public funding.

Their research contains many serious scientific flaws.  Amongst many other impermissible actions, they change outcome parameters during the research period without proper analysis. It makes me think of the manipulated psychiatric observations in the book .

Based upon this severely handicapped research, the psychiatrists  come up with a very, indeed very, moderate success rate on some of the parameters, but only after changing the way they are measured and after the elimination of a number of objective outcomes, that indicate there is no positive result at all. Possibly, there even is a worsening of patients situations. But no worries, that doesn’t matter if you have good scientific friends. These friends, from the Netherlands, write a very positive, absolutely unbiased, comment. They come to the conclusion that the outcomes are even better than the researchers thought. This comment is also published in the same respected medical magazine.

And then the next important point! You need people with influence in important places. In the trilogy we have a prosecutor of moderate calibre who is convinced, with some help,  he has a very serious matter in hands which regards the safety of the state. And off course this is a win-win situation. Having handled this case successfully, he will be a very well-known and respected prosecutor! He is willing to stand for this case and he seeks publicity; he is sure he will win!

Back to our case:

The psychiatrists have scientific friends and they have a respected medical magazine that publishes respected authors’ articles, such as theirs. The editor is sure this is an important research, thus there is no doubt the researchers and the magazine will win both!

But, the opponents?!

Those nasty opponents in the book spoil this beautiful win-win situation. The best one can do, is degrade the opponents: discredit them! The girl that attacked her father is, according to the story they spread about her, member of a violent group of satanic lesbians. That is the image they create. And it appears to be very effective too! Newspapers and other media are very much prepared to exploit this story as breaking news, without checking anything.

In real life again, we have those nasty patients who claim the researchers are wrong. And when they get to close to the truth, the other party starts to discredit them. They come up with stories about malicious patients, harassing them. They let all people know, with help from the media, they feel threatened.  They even get help from the editor of the medical magazine: “….one sees a fairly small, but highly organised, very vocal and very damaging group of individuals who have I would say actually hijacked this agenda and distorted the debate so that it actually harms the overwhelming majority of patients,”. This community actively seeks to identify and attack those who are associated with the …. trial.” And the media have no problem whatsoever to endorse this view, without searching for the truth.

That is an effective way of degrading people isn’t it? It is even better than the book. It is more subtle, however not to subtle; that would spoil the effect. In first place, they are patients , so what do they know about our scientific work? Just for the record: there are doctors and scholars of all kinds amongst these patients. They understand scientific principles better than the researchers appear to do. But, mind you, they are patients and that reduces them to whatever you want. Secondly, these patients are so unthankful. They don’t know what is good for them. Third, let’s split them up, the majority of patients is willing to undergo our treatment. And then, these very few patients are aggressive!  They are very damaging.

I really have to admire the resourcefulness, or did they read the trilogy as well?

In the books we meet a journalist who is trying to help the girl with the fictitious mental condition. He is getting very near to find out and prove the ugly truth. What can be done to discredit him? Well, simply hide some drugs and a lot of cash in his house and make sure the police will find it. So in the end, nobody will ever believe him.

Back again in our situation, we find that last years quite a number of scientists and patients with a scientific background requested to release the research data so one can test the evidence. Naturally, also in these cases it helps to discredit  these initiatives. They are vexatious. Why are they vexatious?  I have always thought that scientific outcomes have to be tested and retested. That is one of the most important aspects of science! When one has nothing to hide, it will be a positive challenge to find out that results can be replicated.  But no, only friends can test the outcomes. The argument that the privacy of the patients who took part in this research has to be protected, appears to be a very misused  argument, because data have been anonymised.

Something more on the influence of the psychiatrist

The expert in the Swedish case, the respected psychiatrist, has hospitalised the girl using false arguments based on fake observations. This is happening in real life too. It happens at this very moment. We all know at least one example by name, but there are more!

All of the above is the reason this is not-a-bedtime-story. But there is hope. Hope because the Institute of Medicine in the US have declared that ME is a serious physical disease. (naturally the US scientists are nuts…) In Norway people with ME are treated with Rituximab and the signs are promising this research will lead to positive outcomes (these Norwegians shouldn’t create false hope…) and several researchers all over the world, including the UK, have found changes in the immune system in ME-patients (no doubt these will be false findings…). Thus, where will we pace from here? The future surely will tell us. In the Dutch translation the third book of the Millennium Trilogy is called “Justice”. I am convinced justice will be done!

Wetenschappers belazeren de kluit…

…en er gebeurt niets. Het kan zomaar! Diederik Stapel werd aan de schandpaal genageld omdat hij onderzoeksgegevens zelf had verzonnen. Daarbij stond de gezondheid van mensen niet meteen op het spel. Bij een groot onderzoek in Engeland is de gezondheid van patiënten wel rechtstreeks in het geding en Nederlandse wetenschappers zijn daarbij betrokken. Er worden behandelingen aanbevolen die voor een deel van de patiënten ronduit schadelijk zijn. Iedere eerstejaars student zou voor zo’n wanprestatie van de universiteit worden gestuurd, maar een stelletje artsen in Engeland kon rustig met de uitkomsten rommelen. Zelfs na dat gerommel waren de uitkomsten heel mager. Hun onderzoek werd met veel bombarie in belangrijke tijdschriften gepubliceerd en de pers nam de juichverhalen over. De twee Nederlanders schreven een commentaar en dikten het vermeende succes flink aan. Ook zij kregen de vrije hand. Niemand legde hen iets in de weg. Eén van hen werd in 2005 in een adviescommissie van de Gezondheidsraad benoemd en de ander werd dit jaar in zo’n zelfde commissie benoemd. De richtlijnen in Nederland voor de behandeling van deze ziekte zijn rechtstreeks op deze rommel gebaseerd. Het kan dus gewoon zomaar. Je kunt dus naar hartelust de kluit belazeren en er ook nog voor beloond worden.

 

Overzicht ontwikkelingen ME

 

30 maart 2016

De Gezondheidsraad benoemt 10 leden voor de adviescommissie ME/CVS. NB: de commissie zou over ME advies moeten uitbrengen.

4 van de 10 leden komen uit de SOLK-hoek. Twee van deze leden (Knoop en Rosmalen) zijn gelinkt aan PACE-auteurs via gezamenlijke projecten en artikelen.

 

11-12-2015 Prof. Dr. James Coyne, hoogleraar Universiteit Groningen, ontvangt een afwijzing van King’s College op zijn verzoek om de ruwe data van het PACE onderzoek ter beschikking te stellen voor een nadere analayse. De universiteit noemt het verzoek polemic

https://dl.dropboxusercontent.com/…/PACE%20F325-15%20-%20Pr…

https://twitter.com/CoyneoftheRea…/status/675438631096569856

03-1-2015 Groep ME Den Haag stuurt Gezondheidsraad een brief met daarin de recente ontwikkelingen.
https://www.facebook.com/GroepMEDenHaag/posts/649477701822658?fref=nf&pnref=story

27-11-2015 De Queen Mary University of London, het hoofdonderzoekcentrum van de PACE study, gaat in hoger beroep tegen het oordeel van de Information Commissioner dat de ruwe data ter beschikking gesteld moeten worden.
http://valerieeliotsmith.com/…/queen-mary-university-of-lo…/

11-11-2015 Prof Dr James Coyne: waarom het van belang is dat PACE gegevens worden vrijgegeven
http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid…

Oktober 2015 Uitspraak van de Information Commissioner: Queen Mary University of London moet ruwe data PACE ter beschikking stellen naar aanleiding van de aanvraag die gedaan is,

Oktober 2015 David Tuller heeft de publicaties over PACE onderzocht en geeft in een reeks artikelen aan welke ernstige methodologische gebreken het onderzoek vertoont. Tevens gaat hij in op het feit dat onderzoekers niet consequent hebben gemeld dat zij banden hebben met verzekeringsmaatschappijen.

Dr. David Tuller is universitair docent wetenschapsjournalistiek aan Berkely University.

http://www.virology.ws/…/david-tuller-responds-to-the-pace…/

http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid…

26-09-2015 ME congres in het AMC
Sprekers zijn o.a. dr. Byron Hyde uit Canada die zich sinds 1984 toelegt op onderzoek naar ME. http://www.nightingale.ca/

samenvatting van zijn speech over de wijze waarop men tot nu toe met ME is omgesprongen:
https://www.linkedin.com/…/myalgische-encefalomyeltis-wegge…

Een andere spreker de neuroloog/neuropsychiater mevr. dr. Uyttersprot is in België veroordeeld tot een hoge boete omdat zij ME patiënten, overigens met instemming van de zorgverzekeraars, heeft behandeld met bepaalde medicijnen die zij ten onrechte zou hebben uitgeschreven.
http://www.hetalternatief.org/Uyttersprot%20Coucke%20RIZIV%…

http://www.annemieuyttersprot.be/

10-03-2015 Tweede Kamer geeft Gezondheidsraad opdracht advies uit te brengen over ME
De groep ErkenME in Den Haag heeft al op 29 oktober 2013 56.000 handtekeningen verzameld en kan daardoor een burgerinitiatief indienen. Het duurt tot maart 2015 vooraleer De Tweede Kamer er gevolg aan geeft. De Tweede Kamer vraagt de Gezondheidsraad advies uit te brengen over ME (motie VVD en SP).
https://nl.wikipedia.org/wiki/Burgerinitiatief_Erken_ME

De Gezondheidsraad zou in 2015 advies uitbrengen maar heeft intussen aangegeven dat het 2016 wordt. Waarom dit uitstel? Wat is er aan de hand?

01-03- 2015 Meer bewijs voor immuunziekte
Onderzoekers aan het Center for Infection and Immunity aan de Mailman School of Public Health aan de Columbia Universiteit, hebben verschillende immuunveranderingen geïdentificeerd in patiënten met de diagnose chronisch vermoeidheidssyndroom, medisch bekend als myalgische encefalomyelitis (ME/CVS) of systemische inspanningsintolerantieziekte (SEID). De bevindingen kunnen helpen bij het verbeteren van de diagnose en het bepalen van behandelopties voor deze invaliderende aandoening, waarbij de symptomen variëren van extreme uitputting en moeite om zich te concentreren tot hoofdpijn en spierpijn. Deze immuunhandtekeningen vormen sterk fysiek bewijs dat ME/CVS een biologische ziekte is in tegenstelling tot een psychologische aandoening, en het eerste bewijs dat de ziekte uit verschillende stadia bestaat. De resultaten verschijnen online in het nieuwe tijdschrift van American Association for the Advancement of Science (AAAS), Science Advances.
Hoewel sommige artsen nog steeds ten onrechte denken dat ME/CVS een psychische ziekte is, is er nu heel duidelijk bewijs dat we te maken hebben met een lichamelijke ziekte die belangrijke afwijkingen omvat met betrekking tot de hersenen, spieren en het immuunsysteem.
http://www.theatlantic.com/…/a-boost-for-chronic-f…/413008/…

https://www.youtube.com/watch?v=ii1Qx4qg1c8

2015 In 2011 bood het ministerie voor volksgezondheid excuses aan, in 2015 herhaalde de premier deze excuses. http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid… Ook in Noorwegen wordt overigens nog volop gestreden tegen de “home knitted hypothesis” dat ME een stress-gerelateerde aandoening zou zijn.
http://fryvil.com/2015/07/14/saugstad_on_me/

Februari 2015 Erkenning van de ziekte in de VS:
Het I.O.M, Institute Of Medicine of the national academies, het gezaghebbend medisch wetenschappelijk orgaan in de Verenigde Staten, heeft een rapport uitgebracht op verzoek van The Department of Health and Human Services, the National, Institutes of Health, the Agency for Healthcare Research and Quality, the Centers for Disease Control and Prevention, the Food and Drug Administration, and the Social Security Administration.

In het rapport genaamd Beyond Myalgic Encephalomyelitis/Chronic Fatigue
Syndrome: Redefining an Illness geeft het IOM richtlijnen voor diagnostiek en aanbevelingen.
http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid…

http://iom.nationalacademies.org/…/ME…/MECFS_ReportBrief.pdf

De belangrijke conclusie in dit rapport is dat ME/CVS een ernstige en complexe systeemziekte is die het leven van patiënten verregaand kan beïnvloeden.

Eind 2014 Onderzoek naar effect kankergeneesmiddelen bij ME in Noorwegen
Het fase III onderzoek in Noorwegen naar de behandeling van ME met Rituximab gaat eind 2014 van start. In twee eerdere kleine onderzoeken is geconstateerd dat dit antikanker medicijn, dat overigens ook bij reuma wordt toegepast, een herstellende werking heeft bij ME.
Aan het hoofd van de studie staan de oncologen prof. Olav Mella en dr. Øystein Fluge van het Haukeland universiteitsziekenhuis in Bergen, Noorwegen. In hun voorgaande studies (zoals http://www.plosone.org/…/info:…/10.1371/journal.pone.0026358 )

bleek Rituximab een positief effect te sorteren bij 2/3 van de ME/cvs patiënten die de actieve stof toegediend kreeg.
Bij deze gerandomiseerde, dubbelblinde, placebo gecontroleerde fase III-studie zullen 152 patiënten betrokken zijn op vijf locaties in Noorwegen.

 

Lou Corsius

Wetenschap in de Knoop

1

In een artikel in Trouw uit 2010 (1) beweert professor Gijs Bleijenberg, dat gedrags- en oefentherapie bij driekwart van de patiënten succesvol is. Bleijenberg wordt op dat moment beschouwd als dé deskundige op het gebied van chronische vermoeidheid. Hij is dan als hoogleraar verbonden aan het Nijmeegs Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid, een centrum waar hij samenwerkt met dr. Hans Knoop, nu hoofd van het NKCV.
Betrouwbaarheid van beweringen
Het is de vraag waar die 75% vandaan komt. In het betreffende artikel wordt daar geen onderbouwing voor gegeven. De moeite waard om eens nader op in te zoomen.
Destijds werd volgens het artikel op de website van het Nijmeegs Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid vermeld: ’Cognitieve gedragstherapie blijkt bij 70 procent van degenen die ervoor in aanmerking komen succesvol te zijn’.
Dat is al een verschil van 5%.
In hun artikel in 2011 in The Lancet over het PACE-onderzoek (2) naar de effecten van cognitieve gedragstherapie en graded excercise therapy kwamen Bleijenberg en Knoop op een positief resultaat bij ongeveer 30%. Dat was een schromelijke overdrijving van het bescheiden positieve resultaat dat in het betreffende onderzoek werd gevonden. Ze zijn destijds voor deze overdrijving op de vingers getikt (3), een uitlating van The Lancet die later niet gestand werd gedaan .
Van 70% zakken we dus naar 30%
Ook over de resultaten van het PACE-onderzoek (4) valt een en ander te zeggen. Het bevat zoveel wetenschappelijke missers, dat de uitkomst niet serieus genomen mag worden (5). De meest opvallende misser, maar zeker niet de enige, is het feit dat de onderzoekers lopende het onderzoek een aantal objectieve metingen geschrapt hebben. Ze hebben de norm voor “hersteld” zodanig verlaagd (jawel, lopende het onderzoek) dat 13% van de onderzochte patiënten al bij de start van het onderzoek “hersteld” was.
Van de positieve resultaten van PACE blijft dus nagenoeg niets over.
Over het gegeven dat Knoop en Bleijenberg de missers in dat onderzoek helemaal niet genoemd hebben, heb ik aan de heer Knoop onlangs vragen gesteld. Helaas heb nog geen antwoord mogen ontvangen. De enige waarneembare reactie is dat hij kort na het stellen van de vragen de connectie met PACE van zijn linkedin pagina heeft verwijderd.

2
De overdrijving van de effecten is kenmerkend voor de wijze waarop professionals, patiënten en overheid regelmatig op het verkeerde been zijn gezet. Kritiek wordt overigens niet geduld.
Kritiek?
In het artikel in Trouw zegt Bleijenberg op de kritiek: „Ik wil niet in discussie met dit soort mensen”, … „Er valt niet met hen te praten. Het is maar een kleine groep, minder dan vijf procent van de patiënten, die niets moet hebben van psychologische behandelingen. Ons centrum is wereldwijd bekend. Onze behandeling is dé behandeling voor chronische vermoeidheid. De enige waarvan de effectiviteit is aangetoond.”
Het is de vraag welke effectiviteit is aangetoond! Behalve het gegeven dat er kritiek van patiënten komt, hebben ook gerenommeerde wetenschappers ernstige twijfels bij de uitkomsten van het PACE-onderzoek. Onlangs nog heeft een aantal weten-schappers de PACE-gegevens opgevraagd, maar dat wordt stelselmatig geweigerd (6). Aan The Lancet is gevraagd de publicatie over PACE terug te trekken vanwege de ernstige wetenschappelijke misstappen in dat onderzoek.
Over welke patiënten praten we eigenlijk?
In hun artikel “Chronique Fatigue Syndrome: where to PACE from here?” suggereren Knoop en Bleijenberg dat het zou gaan om CFS (in het Nederlands CVS: Chronisch Vermoeidheids Syndroom). Dat is volstrekt onwaar! In het PACE onderzoek werden patiënten geïncludeerd met langdurende vermoeidheidsklachten op basis van zeer uiteenlopende onderliggende pathologie.
Voor het vaststellen van CVS zijn criteria beschreven (7). Het PACE onderzoek zei uit te gaan van de Oxford criteria. Dat zijn de minst onderscheidende criteria. Deze crite-ria hebben geleid tot veel misvattingen over CVS. The point about the Oxford criteria is that they specifically include those with other conditions, especially those with psy-chiatric disorders (8).
Daarnaast bestaan ook de Fukuda-criteria9 en recent zijn de International Consensus Criteria (10) opgesteld.
CVS is een geërodeerde term, die weinig duidelijkheid biedt over de diagnose en onderliggende pathologie en die dus ook te weinig zegt over behandelmogelijkheden.
De recente criteria focussen veel meer op de oorspronkelijke doelgroep, namelijk mensen met Myalgische Encefalomyelitis. Die term duidt op een fysieke (neuroimmunologische) oorzaak van de klachten. Het is niet voor niets dat de Tweede Kamer in 2015 aan de Gezondheidsraad heeft gevraagd advies uit te brengen over ME.

3
Als we naar de website van het NKCV kijken dan valt op dat er in dat centrum patiën-ten met uiteenlopende ziektebeelden worden behandeld met cognitieve gedragsthe-rapie. Van de site komt de volgende beschrijving:
* Jongeren of volwassenen met het Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS): Chronisch zieken:
* Chronische vermoeidheidsklachten kunnen ook samengaan met een andere chronische ziekte. De chronische ziekte kan de vermoeidheid niet altijd volledig verklaren. Mogelijk houden andere factoren de vermoeidheid in stand.
* Mensen die moe zijn gebleven na behandeling van kanker: Ongeveer 20-40 procent van de mensen die met curatieve intentie is behandeld voor kanker blijft ernstig moe. Hiervoor is vaak geen medische verklaring meer. Het NKCV heeft een specifieke behandeling ontwikkeld voor vermoeidheid na kanker (VNK). Deze richt zich op de instandhoudende factoren van de vermoeidheid.
Het NKCV is een GGZ-instelling, psychiatrie dus. Op basis van bovenstaande beschrijving valt af te leiden dat men van mening is dat er “andere factoren” (gedrag?) zijn die de vermoeidheid in stand houden (11).
Het NKCV gaat voorbij aan de mogelijkheid van reële fysieke klachten. Dat blijkt ook uit de beantwoording van 2 vragen en antwoorden op de website:
vraag 1. Is er een verschil tussen ME en CVS?
Er is (volgens NKCV) geen verschil tussen Myalgische Encefalomyelitis (ME) en het Chronisch Vermoeidheidssyndroom. Vaak gebruiken we deze twee termen (namen van ziektes) door elkaar. Volgens de Nederlandse gezond heidsraad is ME hetzelfde als CVS.
Er wordt hier geen vermelding gemaakt van het feit dat er een vraag bij de Gezondheidsraad ligt om advies uit te brengen over ME.
Er wordt ook geen melding gemaakt van het feit dat het gezaghebbende Institute Of Medicine in de Verenigde Staten in maart 2015 heeft vastgesteld dat er sprake is van een ernstig invalidiserende fysieke ziekte en geen “figment of the mind”(12)
vraag 2. Kan de behandeling schadelijk zijn?
Antwoord NKCV: De behandeling is niet schadelijk. Dit hebben we onder zocht.
Dat is een boude bewering. Bij ME zijn er wel degelijk bewijzen van schade na fysie-ke training(13).
Heeft het NKCV de recente ontwikkelingen gevolgd? Wat doet men ermee?

4
Al met al wordt er op de site van NKCV geen scherpe definitie van de doelgroep gegeven. Een scherpe aanduiding is wel nodig om de juiste behandeling te kunnen aanbieden.
De tevredenheidscijfers over het NKCV op zorgkaart Nederland (14) geven in ieder geval aanleiding tot vragen op dit terrein. Natuurlijk kun je geen statistiek bedrijven op basis van de weergegeven tevredenheidscijfers, maar de scores geven wel een bijzonder beeld dat vragen oproept. Over een periode van ruim 5 jaar zijn 74 scores gegeven. 73% van de scores is extreem positief. 27% is extreem negatief. De commentaren lezend, ontstaat de indruk dat het een bepaalde doelgroep zou kunnen zijn die zo negatief scoort. Het zou interessant zijn juist daar nader onderzoek naar te doen.

 

1 Vechten tegen Vermoeidheid, Maartje Bakker, Trouw 07-04-2010
2 Chronique Fatigue Syndrom, where to PACE from here? Knoop, Bleijenberg, The Lancet, 2011  http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736%2811%2960172-4/abstract
3 http://niceguidelines.blogspot.nl/2011/06/lancet-corrects-bleijenberg-knoop.html
4 http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736%2811%2960096-2/abstract
5 Tuller, http://www.virology.ws/2015/10/21/trial-by-error-i/

6 http://www.virology.ws/2015/12/17/a-request-for-data-from-the-pace-trial/
7 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23685416
8 http://www.meactionuk.org.uk/SIGNS_in_ME.htm
9 http://stichtingcardiozorg.nl/stichtingcardiozorg.nl/me-cvs/fukuda-criteria/
10 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3427890/

11 Punt 3 is een eigenaardige: landelijk is onderkend dat er na behandeling van kanker veel vermoeidheid en deconditionering voorkomt. Er zijn daarvoor goed passende programma’s in de eerste lijn en in revalidatiecentra. Het is daarom de vraag welke bijdrage het NKCV levert als GGZ instelling?
12 https://iom.nationalacademies.org/~/media/Files/Report%20Files/2015/MECFS/MECFScliniciansguide.pdf
13 http://www.ncf-net.org/library/Reporting%20of%20Harms.pdf

14 https://www.zorgkaartnederland.nl/zorginstelling/overige-kliniek-nijmeegs-kenniscentrum-chronische-vermoeidheid-nijmegen-3021538/waardering